wachten...

Succes

→ Winkelwagen bijgewerkt

Info

→ Winkelwagen bijgewerkt

Succes

E-mail verzonden!

Fout

E-mail niet verzonden!

Fout

Artikel niet meer op voorraad!

Fout

Succes

Succes

Fout

Familie 8

• Alleenstaande
• Huidige woonsituatie: bij kennissen en vrienden
• Datum van de PUR-isolatie: 8 december 2011
• Datum van vertrek uit het koophuis: 23 mei 2012
• Isolatie door: isolatiebedrijf
• Situatie nu: aansprakelijkheidsstelling verstuurd naar isolatiemaatschappij

Op voorstel van (een werkgroep van) de gemeente heb ik de vloerisolatie laten aanbrengen. De PUR-isolatie vond plaats op 8 december 2011. Daarna kreeg ik klachten.

Mijn symptomen waren aanvankelijk vaag. Eerst kreeg ik vooral keelklachten, behoefte aan frisse lucht en ventileren in huis vanwege een vreemde lijflucht. Ik had een niet-pluis gevoel omdat ik dingen gewaar werd die 'anders' waren dan voorheen. Het verliep heel sluipend en werd geleidelijk aan erger. In mei culmineerden mijn klachten in korte tijd. De keelklachten met schorheid werden erger, via mijn slijmvliezen of longen kwam er een vreemde lucht in mijn mond. Ook kreeg ik een branderige tong en last van benauwdheid in de bovenste luchtwegen; alsof me de keel gesnoerd werd, en een dag had ik helemaal geen stem. Het voelde alsof mijn lichaam langs diverse wegen kwalijke stoffen kwijt wilde.

Geen hulp

Waar kon ik hulp te vinden ? Het RIVM, de GGD, De KNO-arts; niemand kon mijn klachten plaatsen. De huisarts dacht welwillend mee, maar wist het ook niet. Ook heb ik mijn perikelen eind mei 2012 bij burgemeester en wethouders van mijn gemeente gemeld. De gemeente verwees me enkel door naar de aanbrenger van de PUR-isolatie. Wel heb ik sinds oktober 2012 ondersteuning van de plaatselijke ombudsman.

Rond Pinksteren heb ik contact opgenomen met de isolatiemaatschappij. Op hun advies heb ik extra ventilatiegaten naar de kruipruimte laten aanbrengen en ze raadden me aan om op de luchtvochtigheid in huis te letten. Beide adviezen bleken geen oplossing.

Het kwartje viel

De uitzending van NOS Nieuwsuur deed bij mij een belletje rinkelen: “Dit is bij mij toch ook niet aan de hand?”. Hierdoor en door te observeren wanneer ik wel en geen last had viel het kwartje. Duidelijk was dat mijn gezondheidsklachten telkens verminderden bij vermijden van huis en spullen. Bovendien had ik vóór december 2011 nooit last van 'iets dergelijks'. Vandaar dat ik erg gebaat was met het contact met ECEM. Hun diagnose (begin juli) gaf duidelijkheid en gaf in zekere zin ook rust. Het bood me de kans gericht naar oplossingen te gaan zoeken.

Op 23 mei 2012 ben ik mijn huis uitgegaan. Daarna ging het op en neer met de klachten. Sinds september zijn de klachten geleidelijk aan verder afgenomen, maar kwamen terug zodra ik mijn huis inging, ook als het maar tien minuten was om wat op te halen. Op advies van het ECEM vermijd ik nu het contact met mijn huis en spullen en sindsdien zijn mijn gezondheidsklachten gestabiliseerd.

Zwervend bestaan

Er volgde een zwervend bestaan bij kennissen, familie en vakantiehuisjes. Het werd me vanzelf aangeboden. Ik mag me gelukkig prijzen met zoveel écht meelevende en meedenkende mensen om me heen. Het houd me op de been en dat ervaar ik -ondanks alles- als een waardevolle ervaring! Aan de andere kant ben je overal te gast en dat is geen stabiele oplossing. Wat te doen met mijn huis ondertussen? Ik ben bij 'n makelaar geweest, maar die gaf mij aan dat hij het huis niet in de verkoop neemt.

Daarop heb ik een inspectierapport door IOBK-BKB laten opmaken. Daarin is geconcludeerd dat drie van de vier oorspronkelijke ventilatiegaten niet goed gefunctioneerd hebben , en dat het kruipluik niet goed afgedicht was.

Problemen met de rechtsbijstandsverzekeraar

Voor mij begon de ellende pas goed toen ik een beroep dacht te kunnen doen op mijn rechtsbijstandverzekering. De expertise van het ECEM en Beer advocaten die ook een groep andere slachtoffers bijstaat is erg van belang voor mijn zaak. Ik wilde dan ook dat mijn verzekeraar deze expertise zou inschakelen. Nul op het rekest. Met een beroep op het een argument: 'u hebt een verzekering in natura'.

Mijn strijd met de rechtsbijstandverzekering is begin juli gestart, en nog ben ik niet verder dan de aansprakelijkstelling (19 december, één jaar na aanleg) plus heel wat mails, telefoontjes en een gesprek op kantoor. De ondoorzichtigheid van aanpak door de Rechtsbijstandsverzekering, de trage gang van zaken, het niet of afhoudend reageren op vragen of voorstellen van mijn kant, geven mij geen vertrouwen. Ik blijf er bij hen voor pleiten de expertise van ECEM en Beer-advocaten te benutten.

Steun aan elkaar

Sinds eind november hebben de PUR-slachtoffers elkaar gevonden. Ik ervaar dat als een enorme steun. Maar ondanks alle steun en goede opvang vanuit mijn omgeving valt het natuurlijk niet mee. Ontheemd te zijn viel me vooral in het begin erg zwaar. Weg van de veilige en prettige thuisbasis. Paniek. Na vakanties zie ik er telkens weer tegen op terug te gaan naar mijn woonplaats. Want hoe nu verder? En hoelang gaat het nog duren ? Die onzekerheid blijft erg frustrerend! Mentaal ben ik nu zo ver dat ik na ongeloof, verslagenheid en boosheid, een zekere mate acceptatie ervaar van de situatie waarin ik beland ben. Ook dat kost tijd. Ik wil nu vooral plannen maken, voortgang zien, mijn huis aanpakken, terug naar een eigen woonplek! Ik neem (mentaal) afscheid van wat me dierbaar is aan spullen zoals boeken, foto's, schilderijen en meubels.