wachten...

Succes

→ Winkelwagen bijgewerkt

Info

→ Winkelwagen bijgewerkt

Succes

E-mail verzonden!

Fout

E-mail niet verzonden!

Fout

Artikel niet meer op voorraad!

Fout

Succes

Succes

Fout

1%20Pluimers%20Kruipruimte%20Isolatie%20


Familie 6

• Een echtpaar met een kind van 2 in Overijssel:
• Huidige woonsituatie: Op dit moment wonen we bij mijn ouders met het hele gezin.
• Data van de PUR-isolatie: juli 2011 en voorjaar 2012
• Datum van vertrek uit hun huis: augustus 2012
• Isolatie door: ESSENT/ Pluimers
• Situatie nu: bezig met de aansprakelijkheidsstelling

In augustus 2011 is bij ons voor de eerste keer PUR-isolatie aangebracht. In de regio waar wij wonen is de waterstand erg hoog waardoor er bijna altijd water in de kruipruimte staat. De vloeren van de begane grond zijn deels van hout waardoor de muffe kruipruimtelucht makkelijk de woning binnendringt. We hebben extra ventilatie in de kruipruimte aan laten brengen om de houten vloeren beter tegen het vocht te beschermen. Daardoor voelden de vloeren echter nog kouder aan dan voorheen.

Het water in de kruipruimte, de kruipruimtelucht, de koude vloeren en de stookkosten waren voor ons een reden om naar de mogelijkheden van kruipruimte-isolatie te kijken. We hebben verschillende opties bekeken en ons door meerdere bedrijven laten adviseren. Ook zijn wij naar EPA-bijeenkomsten geweest en is er een EPA-adviseur bij ons thuis geweest. PUR-isolatie leek de beste oplossing, omdat deze de vloeren vanuit de kruipruimte volledig afdicht waardoor de woonruimte vrij van vocht en stank zou worden en de stookkosten omlaag zouden gaan. Over de gevaren de chemische reactie van de losse componenten, en mogelijke gezondheidsrisico's tijdens en na het aanbrengen is nooit gesproken.

Gewoon in huis gebleven

Tijdens het aanbrengen van de isolatie zijn wij gewoon in huis gebleven. Ons kind was bij mijn ouders. Wat ons meteen opviel was de enorme stank in huis. Dit was echter normaal volgens de spuiter en zou na een paar dagen helemaal weg moeten zijn. We hebben na de werkzaamheden meteen alle ramen en deuren tegen elkaar open gezet, maar de stank was zo erg dat we een week lang bij mijn ouders hebben gelogeerd. In die periode ging ik dagelijks naar ons huis om te ventileren. De stank is nooit helemaal weggegaan.

Vrijwel direct na het aanbrengen kregen wij klachten. Bij mijn man begon het met een verkoudheid en een grieperig gevoel en ik kreeg het meteen benauwd en voelde me moe. De klachten werden geleidelijk erger. De verkoudheid bij mijn man bleef aanhouden en ook kreeg hij overal jeuk. Bij mij waren de verschijnselen erger: benauwd, hoesten, koorts, hoofdpijn. Ons kind, toen net één, werd ook direct verkouden. De verkoudheid hield langdurig aan en ging soms gepaard met koorts.

Steeds erger

In de loop van de maanden werden de verschijnselen steeds ernstiger. De verkoudheid van mijn man ging steeds meer op hooikoortsachtige klachten lijken, hetgeen heel vreemd was in de winter. Verder raakte hij steeds meer vermoeid. Waar hij voorheen heel actief ging klussen of sporten, was hij een half uur na thuiskomst al doodmoe. Ook had hij regelmatig een zure smaak in zijn mond.

Bij mij werd het steeds serieuzer. Ik raakte volledig uitgeput en lusteloos. Te moe en benauwd om het huishouden te runnen of iets te ondernemen. We dachten aan een longontsteking die bleef sluimeren. Ook ik had regelmatig een zure smaak in mijn mond.

Opnieuw PUR-schuim

Enkele maanden na het isoleren kwamen we tot de ontdekking dat er iets niet goed gegaan was met het aanbrengen van de isolatie. Het had hevig geregend en er hing weer een doordringende kruipruimtelucht in huis. Dat zou eigenlijk niet meer mogen, dus nam mijn man een kijkje in de kruipruimte. In één oogopslag werd duidelijk dat er iets helemaal niet goed gegaan was. We hebben toen een klacht ingediend en het bedrijf wilde één en ander meteen verhelpen. Wij hebben meerdere malen om een inspectie van de reeds verrichte werkzaamheden gevraagd, maar dit werd afgewimpeld. “Dat was immers niet nodig als alles zo snel mogelijk hersteld werd."

In het voorjaar van 2012 is één en ander optisch hersteld. Het hele gezin bevond zich ten tijde van het opnieuw aanbrengen van de PUR-isolatie in huis. Kort daarop namen de klachten voor ons alle drie in een versneld tempo toe.

Beangstigende koortsaanvallen

Een jaar na de isolatie kreeg ik in augustus 2012 de eerste koortsaanval. Omdat ik te ziek was om voor mijzelf en ons kind te zorgen, zijn we met ons hele gezin naar mijn ouders gegaan. De koortsaanvallen keerden daarna regelmatig terug. Deze gingen gepaard met diarree, overgeven, koorts, heftig onophoudelijk klappertanden en bibberen. De aanvallen duurden wisselend een half uur tot een uur. Daarna totale uitputting en spierpijn over het gehele lichaam. Deze aanvallen waren enorm beangstigend voor zowel mijzelf als mijn familie die tot twee keer toe zelfs het ergste vreesde.

Aangezien de aanvallen meestal 's avonds of 's nachts plaatsvonden, waren we aangewezen op de centrale huisartsenpost. Zij bleken niet te komen bij diyt soort klachten. Wel konden we een afspraak maken om mij daar te laten onderzoeken. Tijdens zo'n aanval was ik echter te ziek om zittend in een auto vervoerd te worden. Er zat voor ons dus niets anders op dan de koortsaanvallen keer op keer uit te zitten om daarna voor de zekerheid toch maar alsnog naar de huisartsenpost te gaan voor controle.

Eenmaal daar maakten ze zich toch wel zorgen. Het klappertanden bleef na een aanval namelijk in lichtere mate nog geruime tijd doorgaan. De artsen hebben wel een voor mijn doen afwijkende temperatuur, hartslag en bloeddrukgemeten, maar die was ruim een halfuur na de koortsaanval al weer binnen de marges. Dus konden de artsen niets doen in de zin van een ziekenhuisopname.

Met mijn eigen huisarts is ook de mogelijkheid van een ziekenhuisopname besproken. Dit had echter alleen zin tijdens een aanval, zodat er dan van alles onderzocht kon worden. Omdat ik aanvankelijk niet in de gaten had waar de aanvallen door werden veroorzaakt, had het geen zin om mij op voorhand op te nemen. Wel heeft mijn huisarts mij met spoed doorverwezen naar een internist.

Terugkijkend vonden de meest heftige aanvallen steeds plaats als ik in ons huis was geweest om iets op te halen of de vissen te voeren. De minder heftige aanvallen vonden plaats als ik in aanraking was geweest met voorwerpen die we hadden meegenomen uit ons huis.

Ons kind

En dan ons kind: in het eerste levensjaar een levendige baby met bijzonder veel energie die opvallend weinig slaap nodig had. Ongeveer een paar weken na de isolatie begon ze met perioden ineens erg veel en lang huilen. Er leek iets niet in orde te zijn. Ze klaagde regelmatig over haar oogje. Gedurende de wintermaanden had ze ineens meermaals spontane bloedneuzen tijdens het slapen. De huisarts en de arts van het consultatiebureau konden niets vinden. Ook in de maanden erna bleef ze regelmatig aangeven dat er iets met haar oogje mis was. Na enkele maanden werd ze steeds vaker zomaar ineens heel erg moe en viel ze spontaan in slaap. Soms zelfs al een uurtje nadat ze was opgestaan.

In de periode dat we bij mijn ouders verbleven zodat ik kon herstellen, heb ik zeven verschillende huisartsen gesproken. Geen van hen had enig idee wat de oorzaak van mijn klachten kon zijn. Na vijf weken leek het eindelijk beter met mij te gaan en gingen we weer naar huis. Nog diezelfde avond begonnen de klachten weer op te spelen. Ook bij mijn man namen de verkoudheidsklachten spontaan toe. Dit deed ons vermoeden dat er iets in huis niet in orde moest zijn. Doordat ik keer op keer het verhaal aan de artsen had verteld, realiseerde ik mij dat het was begonnen na het isoleren van de vloer. Door te googelen op geïrriteerde luchtwegen en PUR-isolatie, kwamen we uiteindelijk uit bij twee filmpjes van Nieuwsuur. De overeenkomst was schokkend. Daarop hebben we in overleg met de huisarts contact gezocht met het ECEM en een afspraak gemaakt.

2.png

De ernstige gevolgen van Pluimers kruipruimte vloerisolatie - PUR - PURschuim - 2 componenten polyurethaan schuim

Lastige zoektocht

Als we terugkijken bleek het vinden van de oorzaak van onze klachten behoorlijk lastig te zijn. Ons hele gezin had ineens tegelijk vreemde en serieuze klachten, maar aanvankelijk kon niemand ons iets vertellen over de oorzaak daarvan en toen we de oorzaak eenmaal kenden, wist niemand een oplossing.

Eerst kwamen we bij de huisarts. Deze heeft zich enorm voor ons ingezet en heeft allerlei onderzoeken aangevraagd. In eerste instantie kwamen we niet verder doordat we de link met de PUR-isolatie nog niet hadden gelegd. Maar zelfs na het leggen van de link was het vinden van de juiste arts lastig. We zijn met spoed doorverwezen naar een internist en een allergoloog, er is bloedonderzoek gedaan en er zijn longfoto's gemaakt. Uiteindelijk heeft de huisarts contact opgenomen met het ECEM. Doorverwijzing naar het Nederlands Centrum voor Beroepsziekten bleek niet mogelijk te zijn.

Geen bekendheid met de symptomen

De internist heeft meerdere onderzoeken gedaan. Deze maakten onder andere duidelijk dat er geen afwijking aan het maag-darmkanaal of andere organen was die de klachten konden veroorzaken. Over de effecten van isocyanaat kon hij ons helaas niets vertellen.

Zowel de huisarts als de internist stelden voor naar een allergoloog te gaan. Bij het intakegesprek stond een 'pollen en huisdieren'-vragenformulier centraal. In latere vervolgafspraken werden onze reacties op chemische stoffen besproken. De allergoloog stelde de diagnose Aspecifieke Hyperreactiviteit. Hij gaf aan dat er veel onderzoek wordt gedaan naar het systeem dat deze reacties veroorzaakt en dat er momenteel nog niet veel duidelijkheid over is. Hij zag zeer zeker de ernst van de zaak in, maar kan ons niet verder helpen. In tegenstelling tot bij allergieën (specifieke hyperreactiviteit) die bijna dezelfde symptomen geven, zijn er bij aspecifieke hyperreactiviteit geen medicijnen die kunnen helpen.

Reeds tijdens het eerste gesprek bij ECEM werd ons duidelijk dat wij inderdaad ziek waren geworden van het isoleren van onze woning. Diverse gesprekken en onderzoeken volgden. Wij zijn nog in afwachting van de definitieve resultaten en het chemische rapport, maar het is inmiddels al wel duidelijk dat het er voor ons niet goed uitziet. Het ECEM geeft aan dat er voor onze klachten geen medicijnen zijn en dat wij onze leefomgeving levenslang zullen moeten aanpassen. Ook adviseerde het ECEM ons onmiddellijk ons eigen huis te verlaten en alle bezittingen achter te laten. Wij wonen om die reden momenteel nog steeds bij mijn ouders.

Via de site http://www.beroepsziekten.nl/ hebben wij contact gezocht met het Nederlands Centrum voor Beroepsziekten (NCvB). Mede vanwege de duidelijke omschrijving van isocyanaatastma. Je zou verwachten dat je dan in ieder geval antwoord zou kunnen krijgen op de vraag bij welke arts je terecht kunt bij vermoeden op isocyanaatastma. Tot onze verbazing kregen wij een bijzonder korte mail waarin ons duidelijk werd gemaakt dat dit centrum alleen patiënten in behandeling neemt die via een werkgever of bedrijfsarts worden doorverwezen. Het centrum is niet bedoeld voor particulieren. Ook kregen wij het advies dat onze huisarts zich moest inlezen. Het heeft ons op zijn zachtst gezegd zeer bevreemd dat je alleen medische hulp krijgt wanneer je een beroepsziekte oploopt tijdens je werk en niet door je eigen huis. Zelfs niet wanneer het mengen van gevaarlijke chemicaliën letterlijk in je woning plaats vindt, waarbij de aanbrengers beschermende kleding dragen terwijl de bewoners onbeschermd rondlopen.

Ook de EPA-adviseurs (Energie Prestatie Advies) leken niet op de hoogte te zijn van de risico's bij het in-situ aanbrengen van polyurethaanschuim, de gevaarlijke componenten en de gezondheidsrisico's die het aanbrengen onder een houten vloer met zich meebrengt. Er werd daarentegen wel uitvoerig gesproken over schimmel, houtrot en koudebruggen bij houten vloeren. Zij hebben zeer kritisch naar onze woning gekeken en hebben uitgebreid de tijd genomen om ons zo goed mogelijk te adviseren. Maar niet op dit gebied.

Juridische stappen

Inmiddels zijn we aan het kijken welke juridische stappen we kunnen ondernemen. Na enkele maanden over en weer mailen en bellen met onze verzekeraar hebben we een afspraak gemaakt met onze contactpersoon. Nu konden wij voor het eerst de aard en de ernst van de zaak pas goed duidelijk maken en bespreken. Het is uiteindelijk toch gelukt een voorkeursadvocaat toegewezen te krijgen. Dit is Beer advocaten in Amsterdam.

Onbewoonbaar

Onze woning is voor ons onbewoonbaar geworden. Zodra wij in huis komen nemen de klachten binnen een half uur weer toe. Op advies van ECEM hebben wij de deur in september 2012 definitief achter ons dicht gedaan en sindsdien is er niemand meer in de woning geweest. Er hing op dat moment nog steeds een sterke vreemde geur in het huis.

De hele inboedel is in de woning achtergebleven of weer teruggebracht op advies van het ECEM. Aanvankelijk hebben wij een aantal spullen uit onze woning meegenomen naar het huis van mijn ouders. Een aantal klachten nam weliswaar wat in heftigheid af, maar bleef toch telkens terugkeren. Na verwijdering van al onze spullen uit de woning van mijn ouders gaat het aanzienlijk beter met ons.

Nog steeds ziek - Aspecifieke Hyperreactiviteit

Voor wat betreft de gezondheid nu we het huis uit zijn: we voelen ons nog steeds ziek, al zijn de klachten wel veranderd. We hebben allemaal in verhouding meer energie gekregen, maar zijn nog lang niet op het niveau van voor de isolatie. Alle gezinsleden zijn erg gevoelig geworden voor allerlei stoffen en hebben allergie-achtige verschijnselen ontwikkeld die we voorheen niet hadden.

Mijn man is altijd verkouden, dat had hij vroeger nooit. Ook heeft hij reacties op wasmiddelen en pleisters wat zich onder andere uit in rode huiduitslag en jeuk over het hele lijf. Om welke stof het precies gaat is nog niet duidelijk.

Mijn koortsaanvallen namen langzaam maar zeker in heftigheid en frequentie af, maar het onwel worden is nog steeds incidenteel in lichte mate aanwezig. De eerste maanden na vertrek uit ons huis was ik vrijwel continu benauwd, moest ik veel hoesten en had ik last van eczeem op handen en benen en mondbranden.

Ook ik heb reacties op wasmiddelen, verzorgingsproducten en reinigingsmiddelen. Aan welke stoffen dit ligt, is nog niet duidelijk. Omdat ik niet alleen deze reacties heb als ik de producten zelf gebruik, maar ook als anderen die gebruiken, is het momenteel lastig om visite te ontvangen en vrijwel onmogelijk om op visite te gaan of te gaan winkelen. Ook heb ik regelmatig een heftige reactie op drukwerk zoals kranten, tijdschriften, boeken en sommige recent geprinte en gekopieerde documenten. Ook hiervan is nog niet bekend om welke stof het precies gaat. In feite kan ik en daardoor ook mijn gezin niet meer normaal deelnemen aan het maatschappelijk verkeer.

Onze dochter, inmiddels twee, heeft grote blaren in de mond (geen aften) die soms knappen waarbij er vocht en bloed vrij komt. Ook heeft ze bultjes en eczeem op haar gezicht, in de knieholtes en de bilplooi.

Onze klachten nemen alleen af als we onze omgeving zo veel mogelijk vrij van chemicaliën houden. De enige chemicaliën die we nu gebruiken zijn één soort douchegel, shampoo en wasmiddel. De rest van ons huishouden doen we momenteel nog met alleen heet water. Het heeft maanden geduurd voor we eindelijk -na heel veel proberen- producten hadden gevonden waar geen van drieën op lijkt te reageren. Als dit stabiel blijft gaan we op zoek naar een nieuw afwasmiddel. En zo breiden we langzaamaan stukje bij beetje het aantal producten uit.

Op dezelfde manier probeer ik uit bij welke winkels ik wel en welke winkels ik geen reactie heb. Dat is wel een stukje lastiger, omdat je daarbij niet alleen afhankelijk bent van de winkels zelf, maar ook van het winkelend publiek en het personeel.

Grote zorgen en verdriet

We maken ons grote zorgen om onze gezondheid. De onduidelijkheid over welke stoffen de reacties veroorzaken, maakt ons onzeker. Het vooruitzicht dat de huidige klachten blijvend zijn, geeft veel verdriet en frustratie tegelijk. Ook maken we ons zorgen over de toekomst van ons hele gezin. Mijn man kan gelukkig nog wel gewoon naar zijn werk.

Bij mij is de toekomst veel onzekerder. Ik heb jarenlang in het onderwijs gewerkt. Na de geboorte van ons kind hebben we ervoor gekozen dat ik fulltime voor haar zorg tot ze naar school gaat. In mijn vrije tijd ontwikkel ik aanvullend lesmateriaal voor het basisonderwijs dat ik nu noodgedwongen alleen online verkoop. Aanvankelijk was het de bedoeling om dit lesmateriaal ook in gedrukte vorm te gaan verkopen, maar dat is nu niet mogelijk. Ook hadden wij in de planning dat ik mijn werk in het onderwijs zou hervatten zodra onze dochter naar school gaat. Vooral mijn heftige reactie op drukwerk (er wordt naast het gebruik van boeken ook heel wat afgeprint en gekopieerd in het onderwijs) lijkt de mogelijkheid dat ik ooit mijn oude baan kan oppakken ineens heel ver weg.

Een opluchting is dat we nu begrijpen waarom we zo moe waren. We moesten alle zeilen bijzetten om de huishouding draaiende te houden en zelfs dan nog lukte het mijn man en mij samen nog maar amper. Ook het schuldgevoel dat ik had ten opzichte van ons kindje omdat ik niet met haar kon spelen zoals ik graag had gewild, is nu gelukkig weg.

Niet zo onschuldig

Verder zijn we erg boos en verontwaardigd over de manier waarop we door de verkoper zijn voorgelogen. Het materiaal en het proces zijn immers lang niet zo onschuldig als men ons heeft voorgespiegeld. Verder zijn er bij ons zoveel dingen misgegaan dat het voor ons onbegrijpelijk is dat de firma die het PUR-schuim heeft aangebracht niet zijn verantwoordelijkheid heeft genomen toen wij begin 2012 aan de bel trokken.

Optisch is één en ander hersteld, maar het chemische aspect met de daarbij behorende gezondheidsrisico's zijn volledig genegeerd. Iets wat voor ons compleet onbegrijpelijk is nu we zelf veel meer te weten zijn gekomen over de componenten, de wijze van aanbrengen en de bestaande literatuur met betrekking tot gezondheidsrisico's wereldwijd. We gaan nu het juridische traject in.