wachten...

Succes

→ Winkelwagen bijgewerkt

Info

→ Winkelwagen bijgewerkt

Succes

E-mail verzonden!

Fout

E-mail niet verzonden!

Fout

Artikel niet meer op voorraad!

Fout

Succes

Succes

Fout

Familie 4


• Een echtpaar met een kind van 8 in de buurt van Schiphol:
• Huidige woonsituatie: huurappartement,
• Datum van de PUR-isolatie: 21 februari 2012
• Datum van vertrek uit hun koophuis: 10 augustus 2012
• Isolatie door: Nuon (Vattenfall) / Grozema
• Situatie nu: in afwachting van een eventuele regeling met Nuon

In december 2011 kwam een adviseur van Nuon bij ons met een voorlichtingsgesprek over isolatie. We reageerden op een actie van de Nuon met korting op vloerisolatie. We hadden het over de percentages besparing op de stookkosten, minder vocht in huis en hoe makkelijk het allemaal zou gaan. Hij stak zijn hoofd onder de grond, keek even in het rond, nam de maten op met een meetapparaatje en zag dat het goed was. Ons huis was geschikt voor vloerisolatie. Hij ging niet zelf onder de vloer kijken en inspecteerde ook de ventilatiegaten, eventuele openingen naar de woonruimte en de vochtigheidsgraad niet.

Op 21 februari lag mijn man in het ziekenhuis. Die dag zou de vloer van onze woning geïsoleerd worden. We hadden nog gedacht om het af te zeggen, vanwege de omstandigheden. Hadden we het maar gedaan, want wat er daarna volgde was erger dan een nachtmerrie.

Maanpakken

De mannen kwamen in maanpakken. Ik vroeg of het dan geen kwaad kon dat ik erbij was, want je hebt immers niet voor niets een beschermend pak aan. “ Nee mevrouw, geen reden om u zorgen te maken, de dampen worden afgevoerd via de ventilatieroosters, het luik gaat daarna dicht en er is verder geen probleem.”

De dagen daarna waren we in de ban van de terugkeer van mijn man uit het ziekenhuis. Het stonk in huis vanwege de isolatie. Dat hield drie dagen aan en daarna verdween het langzaam. Omdat we verder geen klachten kregen, dachten we dat het veilig was.

Vreemde klachten

Opeens begonnen echter mijn ogen spontaan te tranen. Vreemd, want dat had ik nooit. Enige tijd later ontwikkelden mijn kind en ik een felle bronchitis. Bij zowel mijn kind als bij mij hield het zes weken aan. Daarna kreeg ik ineens overal jeuk. Zomaar, uit het niets. Mijn kind hield een verdacht kuchje, mijn man begon keelpijn te krijgen en zelfs de hond en de poes begonnen op een heel vreemde manier te hoesten. Ook kreeg de hond last van jeuk en krabde haar huid open. De poes kreeg een enorme ontsteking op haar poot, die niet wilde genezen en had een drain en een opname nodig bij de dierenarts.

Steeds erger

De klachten werden steeds erger, de longen werden chronisch pijnlijk en raakten vol met slijm, de ogen bleven tranen, de huid jeuken, de keel pijn doen, en wondjes op de huis genazen moeilijk. Verder hadden mijn man en ik blaren in de mond. Inmiddels had ik ook chronisch last van mijn ingewanden, gewrichten en een slijmbeursontsteking; dat had ik nog nooit eerder gehad. Ook kon ik niet goed meer zingen, mijn stem was aangetast en na het zingen had ik hele erge pijn in mijn longen.

Zou het?

Op 3 mei kwam er een uitzending van Nieuwsuur. Over een familie met klachten door PUR-schuimisolatie. Het zou toch niet? Maar we begonnen een aantal zaken bij elkaar op te tellen en raakten zeer verontrust. Naar de huisarts. Hij zei dat we dit serieus moesten nemen en raadde ons aan om het verder te gaan onderzoeken. Toen volgde er contact met dr. Verschoor van het ECEM. Ook zij vertelde ons dat dit heel goed mogelijk de oorzaak van onze klachten kon zijn. Maar eerst raadde ze ons aan het huis goed schoon te maken en goed te ventileren, wellicht zou dat nog helpen. Ook moesten we alle gaten in de vloer dicht maken, zodat er zo weinig mogelijk eventuele emissie naar boven kon komen.Zo gezegd, zo gedaan.

We hebben het huis zo goed als we konden schoongemaakt, alle kleding gewassen, vloerbedekking verwijderd, oude spullen weggedaan, een nieuw kleed gekocht, de stoffen bank weggedaan. Geen effect, het werd alleen maar erger. En als we een weekendje weg waren, ging het meteen beter. We moesten weg, dat werd steeds duidelijker, maar dat is een gedachte die je zo lang mogelijk probeert te verdringen. Bovendien lag op dat moment mijn vader op sterven, dus het had niet ongelukkiger kunnen uitpakken allemaal.

Overlijden

Op 1 juni volgde er een tweede uitzending bij Nieuwsuur: nog een familie had last gekregen van de PUR-isolatie en was hun huis uitgegaan. Ik was in alle staten, omdat wij ons huis uit moesten en omdat mijn vader inmiddels in het hospice lag. Mijn vader had de uitzending ook gezien. Hij zei: “ik ben zo ziek, helaas kan ik je niet helpen, maar als ik beter was, zou ik voor je vechten”. Helaas heeft hij dat niet meer kunnen doen. Op 17 juni is hij heengegaan.

Tussen het verdriet en het regelen van de begrafenis door moesten er juridische stappen worden genomen. Beer advocaten vertegenwoordigde de twee andere families, dus daar namen we contact mee op. De rechtsbijstandverzekeraar zou ons kunnen doorverwijzen en we hoopten dat Beeradvocaten zou het dan op zich kunnen nemen. Dat liep niet zo voorspoedig; met een beroep op “een verzekering in natura” werd er in eerste instantie niet doorverwezen. Wij moesten alles zelf betalen. Verder overleg moet nog uitwijzen of er tot uitbesteding overgegaan kan worden. En er moesten deskundigenrapporten worden opgemaakt. Nuon wilde een rapport laten opmaken door IKOB-BKB en wij moesten een contra-expertise regelen. Voor de tijd van één maand wilde Nuon vervangende woonruimte betalen en huurmeubelen regelen, om in alle rust onderzoek te kunnen doen.

Een ander huis

En er moest een nieuw huis komen. Tja, hoe regel je zoiets? De wethouder Wonen gemaild. Er kwam een GGD-arts. Wat gepraat en rondgekeken. Een paar weken later het oordeel: geen dringende zaken ontdekt, de gemeente kon niks voor ons doen. Bij asbest werd meteen een hele wijk ontruimd, maar wij konden rustig blijven zitten! Dan de woningcorporatie. Ja, we mochten wel huren met een koophuis, maar dat kon alleen als je huis voor twee derde was afbetaald, of als je je huis te koop zette. Maar ja, dat laatste kon ook niet, want bij zoiets moest je dat melden aan de eventuele koper en dan werd het huis onverkoopbaar.

Vrije sector dan maar. Ja, dat ging lukken. Alleen we wilden wel vooraf weten of er in de woning geen PUR-schuim aanwezig was, want daar waren we nu voor gesensibiliseerd geraakt. Dus hadden we alle bouwplannen opgevraagd en een beding laten opnemen dat als er toch PUR-schuim in de woning werd gevonden, het jaarcontract (want daar zat je dan meteen aan vast) ontbonden kon worden. Er volgden bezichtigingen. We vonden een huis. Het was inmiddels juli en voor augustus wilde ik het huis uit zijn, voor onze vakantie.

De verhuurder was ondertussen enorm aan het dralen met het beding van de PUR-schuim. De eigenaar van het huis moest hier over nadenken. We hadden de bestekken gekregen en onder de vloer mogen kijken; geen PUR-schuim. Verder hadden we in de bezichtiging (van een kwartier) ook zo snel niet iets anders kunnen ontdekken.

Alle schone was in de schuur

Ondertussen was ik bezig al onze kleding te wassen, buiten op te hangen en op te vouwen en in de schuur in plastic zakken aan het opstapelen. Het moest immers vrij zijn van isocyanaten. Best wel lastig, want het regende steeds. Ook kochten we intussen al nieuwe spullen: jassen, schoenen, plastic bakjes, een nieuwe hondenriem en halsband. Alles zo goedkoop mogelijk. Eigenlijk konden we alleen maar meenemen wat in de wasmachine en in de afwasmachine kon. We gingen nog als een gek foto's en documenten inscannen. Het was allemaal veel te veel tegelijk.

Op maandag 30 juli kregen we een fiat: de eigenaar was akkoord met het beding, per 1 augustus kregen we de sleutel. Binnen een dag, op 31 juli, had ik de hele verhuizing geregeld: overzetten elektriciteit, adreswijzigingen, post doorsturen, et cetera.

Op 1 augustus togen wij naar de woning met een bevriend architect voor nadere inspectie. We kregen de sleutel, de huurmeubels waren onderweg. Ik had er ondanks alles zin in, het was een mooie woning, grote tuin, we hadden ons kind voorbereid. De verhuizing en het afscheid van onze spullen vielen heel zwaar, maar dit huis was nog in de buurt van de oude woning en de oude vriendjes waren zo weer opgezocht.

Het ging niet door!

Uit voorzorg hadden we een grote zaklamp meegenomen en wat gereedschap om nog wat verder te kunnen onderzoeken. Ik was namelijk erg zenuwachtig dat er misschien toch PUR-schuim zou zitten. Toen de opzichter weg was, gingen we alles bekijken, de schuur, de tuin, de kasten, de badkamer de slaapkamers, en de zolder. Toch eens goed achter die roosters kijken, op onze knieën met de zaklamp. En helaas, de dakplaten waren allemaal aan elkaar geseald met: PUR-schuim! Het was moeilijk om dit onder ogen te zien. Maar toch gehandeld: huurmeubels weer teruggestuurd, terug naar huis en daar hebben we een potje zitten huilen. Over een week gingen we op vakantie, en we hadden nog geen huis, in september begon school weer, hoe moest dat nou? Wellicht konden we niet op vakantie.

De dag erna de schouders er weer onder: verhuizing teruggedraaid, alles weer afgezegd en nieuwe bezichtigingen regelen. Dit keer ging onze vriend de architect mee naar alle bezichtigingen. Het werden vijf appartementen en eengezinswoningen. We kwamen erachter en dat vertelde hij ons ook, dat alle huizen na een bepaald jaartal met schuine daken PUR-schuim in het dak hadden. Dat is de makkelijkste en goedkoopste oplossing, zo vertelde hij ons, en dat is waar het om gaat in de bouw.

Uiteindelijk vonden wij op donderdag 9 augustus een woning: een benedenappartement zonder PUR-schuim. Het zat wel in de meterkast, maar die bevond zich in de hal buiten de woning. Een dag later gingen we op vakantie.

De vlucht uit Egypte

Die vrijdag 10 augustus was een van de ergste dagen uit ons leven. Om vijf uur was ik klaarwakker. We moesten nog zoveel doen. In alle vroegte nam ik afscheid van ons huis. De rest van de dag moesten we de verhuizing regelen, alles wat we mee konden nemen uit het huis halen en in de schuur zetten. Plus de vakantiespullen meenemen. De winterwas die ik nog niet had gedaan moest in aparte plastic zakken, die gingen naar mijn schoonmoeder. En de poes moest naar het pension. Dat deden we nooit, want het was een erg onrustig dier, maar het moest. Nog geprobeerd de poes te wassen, niet zonder kleerscheuren overigens. En de hond moest ook in de shampoo en mocht het huis niet meer in; een moeilijk opgave.

Toen we eindelijk klaar waren, kwam de omwisseltruc: schone kleren aan, oude handtas in het huis, alles uit de portemonnee, alles wassen, geld in een plastic zakje, de nieuwe schoenen aan, de oude in het huis gezet, nieuwe handtas, nieuwe portemonnee voor iedereen, hond nieuwe halsband en riem om. Om acht uur 's avonds kwamen we aan op ons vakantieadres. Totaal kapot. Alles uitgeladen, alles zat in vuilniszakken, omdat we geen koffers meer hadden, en naar het restaurant. Het leek wel de vlucht uit Egypte.

Verrassing

In ons vakantiehuisje wachtte ons een nieuwe verrassing. De damp sloeg me in de ogen. Spaanplaat! Ogen tranen, neus dicht. In paniek belden we de volgende dag het ECEM. Spaanplaat was wel irriterend, maar niet sensibiliserend. In de toekomst en voor de rest voor ons leven zouden we met wonen en vakanties oplossingen moeten zoeken die niet irriterend en sensibiliserend waren. Die drie weken heb ik zoveel mogelijk buiten gezeten. Gelukkig was het heel mooi weer. De gedachte aan weer te moeten wegvluchten en ons kind de vakantie af te nemen was te zwaar.

In de weken die volgden hebben we niet heel erg kunnen ontspannen. We moesten naar het ECEM voor medisch onderzoek en er zou in onze woning gelijktijdig onderzoek worden gedaan door Nuon en ons bureau. Mijn man moest daarvoor terugkeren naar onze woning.

De onderzoeken

De heren van Nuon, Nestaan (de PUR-fabrikant) en het IKOB-BKB stonden klaar, een indrukwekkend gezelschap. Er werd gekeken naar de kwaliteit van het PUR-schuim, hoe het was opgespoten en hoe het zat met de porositeit van de vloer. Van onze kant was er een bureau aanwezig dat de contraexpertise deed.

Tijdens het onderzoek hebben wij de houding van de man van Nestaan en het IKOB BKB als heel vervelend ervaren. De sfeer was erg onprettig. Alsof wij in het beklaagdenbankje zaten. Er werden uitspraken gedaan die ons deden vermoeden dat ze onder een hoedje speelden met NUON. Na dit alles begon het lange wachten op de uitslagen van de onderzoeken door NUON.

Begin september keerden we terug naar onze woonplaats. We hadden nog geen huis. Tussen het tekenen van het contract en het krijgen van de sleutel zaten enkele uren. Toen zijn we maar wat basisdingen gaan kopen in het winkelcentrum en hebben we een uur dakloos voor de woning zitten wachten. Een rare gewaarwording, we konden niet eens naar de wc.

Chaos in de huurwoning

De maanden daarna hielden we ons bezig met het op orde krijgen van de woning. Er was allerlei achterstallig onderhoud en we kwamen met verstoppingen en overstromingen te zitten. We hadden nog geen vloerbedekking en gordijnen en hebben vijf weken op het beton moeten leven. Van de bedden kregen we onmiddellijk rugpijn, we hadden te weinig kasten, sommige geleverde spullen deden het niet, en alle basisdingen moesten we opnieuw kopen. Kortom, niets ging vanzelf. Maar ergste vonden we het om ons kind te moeten begeleiden met het verdriet. Elke avond tranen over de vriendjes die niet meer in de buurt woonden en de verdwenen spulletjes, foto's, boeken en alles waar een herinnering aan zat.

Ondertussen kwam Nuon met een nieuw verzoek: er moest een TNO-onderzoek komen. We werden door NUON onder druk gezet om dat tijdens de vakantie van onze advocaat te laten doen, zonder haar om advies te vragen. Uiteindelijk hebben we besloten om dit te doen. Tijdens het onderzoek vertelde de TNO-man ons dat het onderzoek door Nuon werd gedaan in 15 andere huizen met klachten.

Wachten op TNO-uitslagen

NUON wilde de meetresultaten van het TNO onderzoek niet geven. We hebben tot februari 2013 moeten wachten op die uitslagen. Een concrete dreiging met een procedure door onze advocaat- het verzoekschrift lag al klaar - was nodig om die uitslagen te krijgen. Die uitslagen zijn niet goed. Deskundigen moeten aan die uitslagen nu hun conclusies hechten.

Inmiddels hebben we ook een reactie van NUON op onze deskundigenrapporten. Zowel het rapport van ECEM als de contraexpertise van het rapport IKOB BKB worden door hen verworpen.

Nuon betaalt tot nu toe, hangende het onderzoek, 'uitsluitend uit coulance' de huur van het appartement, zonder de aansprakelijkheid te erkennen. Dat gaat allemaal echter uiterst moeizaam en beweging volgt pas na het sturen van verschillende herinneringsmailtjes, tegen het einde van de maand, als de nieuwe rekening er al weer aan komt. Ondertussen moet de hypotheek ook worden doorbetaald.

Wij zitten met steeds verder oplopende kosten en kunnen niet verder met ons leven. Geen nieuwe auto kopen, zoals we hadden gepland, geen vakanties boeken, geen plannen maken voor de toekomst. Wij hopen op een goede afwikkeling van onze schade zodat wij eindelijk kunnen toekomen aan het verwerken van ons verdriet en onze stress. Na bijna een jaar in deze situatie te hebben gezeten, raken de reserves op, zowel financieel, als psychisch. Nuon heeft nog genoeg reserves.

Levenslang

Hoe het ook afloopt, de rest van ons leven zijn we gevoelig voor isocyanaten en andere chemische stoffen. We zullen niet in zomaar elk huis kunnen wonen, we kunnen niet zomaar meubels kopen: bijna overal zit polyurethaanschuim (traagschuim) in. We mogen geen meubels meer hebben van MDF, we kunnen ons huis niet zelf meer verven en als we het laten doen moeten een week onze woning verlaten, want zelfs bij zogenaamde milieuvriendelijke verf zitten nog stoffen waar we op reageren.

Ook kunnen we nu sommige winkels niet meer in met veel verpakkingsmateriaal uit containers uit China. Ik krijg daar spontaan pijn van aan mijn huid en luchtwegen. Sowieso blijven de slijmvliezen overgevoelig voor van alles en is een verkoudheid veel sneller opgelopen. Iedereen is veel vaker ziek in de winter en eigenlijk zijn we chronisch verkouden. Zelfs de hond en de poes kregen buikgriep, terwijl ze nooit eerder ziek waren en het jonge en sterke dieren zijn.

Het meeste vrees ik voor het lot van ons kind, dat nog een heel leven te gaan heeft en met al deze gevoeligheden moet leven, overal rekening mee moet houden, niet zomaar ergens kan gaan wonen, een opleiding kan gaan volgen of werken. Ze moet uitkijken met kleding, verf, kunststoffen, meubels en toiletspullen.

Wij hebben als het ware levenslang.